POURIA NAZEMI - Pouria Nazemi Home Page

پانزدهمين جشنواره مطبوعات و خبرگزاري‌ها به پايان رسيد تا در جشن سالانه مطبوعات، جامعه اطلاع‌رساني برترين‌هاي خود را در رشته‌هاي مختلف بشناسد. جوايزي نظير جايزه جشنواره مطبوعات ايران از چند نظر قابل توجه است ، نخست آن‌كه نويسندگان احساس مي‌كنند جايي هست كه بتواند كارهاي آنها را بر مبناي اصول علمي و حرفه‌اي بررسي و در فضايي واقعي قضاوت كند، برندگان اين جايزه نتيجه تلاش‌هاي خود را در راي داوران مي‌بينند و رقابت براي ارائه آثار بهتر باعث افزايش تلاش به منظور توليد مطالب بهتر مي‌شود و در نهايت حركت روزنامه‌نگاري كشور را گامي به پيش مي‌برد. شايد در رشته‌اي هيچ كس نتواند به معيارهاي مورد نظر داوران دست يابد، ولي همين اعلام نشدن برنده مي‌تواند انگيزه روزنامه‌نگاران آن حوزه را در ارتقاي جايگاه خود افزايش دهد.

جشنواره پانزدهم اما با تمام حواشي كه داشت، تمام شد و در روزي كه برندگان رشته‌هاي مختلف اعلام مي‌شدند، كمتر كسي دقت كرد كه هيچ نامي از برگزيدگان نويسندگان علمي وجود نداشت. رشته‌اي كه تا سال گذشته در كنار رشته‌هاي ديگر مورد داوري قرار مي‌گرفت و كارهاي فعالان شاخه نوين و موثر روزنامه‌نگاري علمي مورد بررسي و توجه واقع مي‌شد تا انگيزه‌اي براي فعالان اين رشته ايجاد شود. اگرچه بايد بپذيريم كه روزنامه‌نگاري علمي در ايران شاخه بسيار جديدي است كما اين‌كه در جهان هم رشته‌اي جديد به شمار مي‌رود و فعالان اين حوزه هنوز در سطح همكاران بين‌المللي خود نيستند و راهي طولاني را تا رسيدن به جايگاه مطلوب روزنامه‌نگاري علمي در پيش دارند. همان‌طور كه بايد بپذيريم جوامع علمي كشور ما هنوز درك درستي نسبت به اين رشته ندارد و جوي سرشار از بي‌اعتمادي نسبت به اكثر روزنامه‌نگاران آنها را فرا گرفته است و سازمان‌هاي علمي نيز روزنامه‌نگاران علمي را تنها به عنوان نمايندگي سخنگويان خود در رسانه‌ها مي‌بينند و اين موضوعات كار فعالان اين حوزه را چند برابر مشكل‌تر مي‌كند و نياز به حمايت از آنها را بيشتر. ما به جاي حمايت شاهد حذف اين رشته از جشنواره مطبوعات هستيم. سوال مهمي وجود دارد كه چطور مي‌توان چنين عنواني را به طور كلي ناديده گرفت در حالي كه كشور ما در تلاش براي رسيدن به توسعه همه‌جانبه در افق 1404 است و توسعه همه‌جانبه بدون توسعه علمي تنها يك توهم خواهد بود و توسعه علمي بدون افزايش آگاهي‌هاي عامه مردم از علم و روش‌هاي علمي كه كار روزنامه نگاران علمي است بيشتر به شوخي شبيه خواهد بود؟‌

كشور ما در شرايط حساسي در راه گذار به توسعه يافتگي قرار دارد و چاره‌اي جز پيمودن اين راه ندارد، در حالي‌كه همه مسوولان و مقامات كشور ما بر توجه به علم و دانش تاكيد مي‌كنند و از دانشمندان ايراني به عنوان سرمايه‌هاي اصلي ايران ياد مي‌شود و از نوجوانان و جوانان دعوت مي‌شود كه قدم در راه علم بگذارند. سوال اينجاست كه آيا به همان اندازه به زمينه‌هاي مورد نياز براي تحقق اين اهداف توجه مي‌شود. روزنامه‌نگاري علمي،‌ترجمه علم به زبان مردم و ايجاد علاقه و انگيزه براي پيمودن مسيرهاي علمي از سوي مردم است.‌آيا اگر به اين شاخه جوان و تاثيرگذار توجه ويژه‌اي نمي‌شود، انتظار زيادي است كه مانند ديگر شاخه‌هاي روزنامه‌نگاري با آن برخورد شود؟